نوری در تاریکی

چهارشنبه 15 آذر 1391 ساعت 1845 دقیقه به دیدار حاج آقا مجتبی تهرانی در بیمارستان رفتم . حال جسمانی شان بهتر از چند روز گذشته بود اما احوالات روحانی شان غبطه برانگیز است . به واقع فقط پا بر زمین ولی سر در ملکوت دارند.

/ 5 نظر / 11 بازدید

سلام استاد. چهارشنبه 15 آذر بود. نوشتید 16 آذر.

شاگرد

سلام ان شاالله هر چه زودتر شفا پیدا کنند

کرمی پور

«...در خاطراتش رنگ اغراق و در نظراتش جای فراوانی برای مناقشه وجود دارد». به نظرم توصیف دقیقی است خصوصا در آنجایی که جامعه ما به «جامعه شناس مردم مدار» نیاز دارد.

شاگرد

سلام آقای دکتر عزیز امیدوارم که هرچه زودتر این عارف بزرگ صحت و سلامت خود را بازیابند. ولی یک سوال : چرا انسانهای سلیم النفسی مثل ایشان فقط به فکر رهایی خود بوده و در پی کشیدن تنها رخت خود از این ورطه هستند؟ منظورم سر فرو بردن علما در لاک خود و بی توجه بودنشان به جامعه و انسانهای درمانده اطرافشان است. مگر می شود انسانی نسبت به احوالات انسانهای دیگر بی تفاوت باشد و .... .

sunluma

استاد گران مایه کاش یکی از اساتید امام صادق که سالی خوشه چین معرفت مجید تهرانیان بودند یادی از مرگ وی و خدمات صادقانه وی می کردند. این سکوت را باید به چه تعبیر کرد؟ دانشگاه امام صادق جلوه ای بارز از پیوند قدرت و دانش است. کاش این پیوند چنان زننده نباشد که اصحاب دانش را ذلیلان قدرت بنمایاند