فرهنگ و ارتباطات

برای آنان که خواندن را تا حد ممکن و نوشتن را در حد ضرورت می پسندند.

 
ساعت ۱۱:٠٧ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۳ خرداد ۱۳۸٤   کلمات کلیدی:

زخم زبان و كنايه:‌

زخم زبان براي ايجاد يا برانگيختن ترديدهاي مخاطب مورد نظر نسبت به ايده ها,‌ گروهها يا افراد با هدف نفاق افكن در دشمن بكار مي رود. اشاره, توصيه ها و سخنان تلويحي مبلغ, به مخاطب اجازه مي دهد كه به نتيجه گيريهاي خود برسد. شك و ترديدهاي پنهان و رخنه ها در داخل اردوگاه دشمن بدين منظور به كار مي رود تا در نهايت تلاش جنگي دشمن را تضعيفكنند.

آسيب پذيرهاي قابل بهره برداري:‌

شكاف هاي بالقوه كه مي تواند مورد بهره برداري قرار بگيرد, به شرح زير است:‌

1.اختلاف هاي سياسي ميان مردم دشمن و متحدان يا دست نشانده هاي آن

2.اختلاف هاي قومي و منطقه اي

3.اختلاف هاي ديني,‌سياسي,‌ اقتصادي يا اجتماعي

4.تاريخچه دشمني غير نظامي و كشوري يا برخورد ناعادلانه نسبت به سربازان دشمن

5.استراحت و آسايش در دسترس سربازان پشت جبهه باشد اما سربازان جنگجو از آن برخوردار نباشند.

6.مردم در مقابل مقامهاي اداري و ديوانسالاري يا عالي رتبگان

7.اختلاف هاي سياسي ميان نخبگان حاكم, ميان اعضاي ائتلاف ها يا ميان حاكمان و افرادي كه قدرت ندارند.

8.بار مالياتي نابرابر يا غيرمنصفانه يا رده بالاي ماليات: ‌مخاطب بايد از ماليات هاي پنهان آگاه شود.

9.كمياب بودن كالاهاي مصرفي براي مردم و در دسترس بودن اين كالاها براي نورچشمي‎ها و افراد نادرست

10.هزينه هاي سياست هاي دولت كنوني بر حسب فرصت هاي از دست رفته براي اجراي اهداف مطلوب اجتماعي سازنده

11.ناتواني فرد ( اين ويژگي ممكن است با دور كردن اعضاي دولت از سياست هايي كه دارد, براي جدا كردن مخاطب از سياستهاي دولت خود مورد استفاده قرار گيرد). اين تكنيك مي‎تواند براي آماده كردن مبارزه‎اي جهت بدست آوردن مخالفت با سياست‎هاي دولت, به كار رود.

ابزارهاي زخم زبان:

شماري از ابزارها براي بهره برداري از آسيب پذيري هاي ياد شده و موارد مشابه در زير اشاره مي‎شوند:

  1. سوالهاي برجسته:‌ مبلّغ ممكن است سؤالهايي را مطرح كند كه تنها يك پاسخ محتمل داشته باشد. بدين ترتيب,سؤال ”‌اكنون كه واحد شما محاصره شده است و رابطه شما كاملاً‌ قطع شده,‌ چه بايد كرد؟” كنايه از آن دارد كه تسليم يا گريز تنها گزينة معقول براي شكست است.
  2. بذله گويي:‌ بذله گويي مي تواند شكل مؤثري از كنايه و زخم زبان باشد. استفاده از شوخي و كارتونها در مورد دشمن,‌ بلافاصله در ميان افراد در كشور يا اردوگاه نظامي مورد نظر كه معمولاً اتهام‎ها يا ادعاهاي صريح را رد مي‎كنن,‌ مخاطب پيدا مي كند. شوخي در مورد رهبران استبدادي و افراد زيردست آنها اغلب به سهولت و سرعت پخش مي شود. گرچه مبلغ بايد تشخيص دهد كه درك بذله گويي در ميان گروههاي مخاطب, تفاوت دارد,‌ بنابراين بذله گويي را در داخل بافت فرهنگي مناسب به كار مي برد.
  3. انگيزه هاي مطلق:‌ اين تكنيك اين نكته را روشن مي‎كند كه ويژگي كه مبلغ ارائه مي دهد به بهترين نحو در جهت علائق مخاطب مورد نظر عمل مي كند و كنايه از آن دارد كه دشمن در جهت مخالف عمل مي كند. براي مثال مبلغ مي تواند از موضوعي استفاده كند كه نيروي دست نشانده‎اي كه در كنار دشمن مبارزه مي كن,‌ استيلاي ممتد كشور به خود را با كمك دشمن مشترك تضمين مي كند.
  4. همه را به يك چشم ديدن:‌ اين تكنيك يك فرد, گروه يا ايده را به افراد, گروهها يا ايده‎هاي ديگري مرتبط مي‎كند كه مورد نفرت مخاطب مورد نظر هستند. كنايه در اينجاست كه اين ارتباط دو جانبه,‌ تصادفي يا ساختگي نيست.
  5. شايعه شايعات بدخواهانه و همراه با سوء نيت همواره شكل بالقوه مؤثري از كنايه و رخم زبان هستند.
  6. تبليغات تصويري و عكسي:‌ يك عكس,‌ تصوير يا كارتون اغلب مي تواند بار تحقير كننده‎اي به مراتب مؤثرتر از واژگان را القاء كند. تركيب واژگان و عكس, تصوير يا كارتون مي تواند به مراتب مؤثرتر باشد. در اين حالت و معني , عكسهاي انتخابي و تركيبي مي توانند كاملاً مؤثر باشند.
  7. صوتي:‌ مبلغان راديويي مي توانند به گونه اي هنرمندانه مفهوم تحقير كننده اي را نه تنها با واژگاني كه به كار مي برند بلكه از طريقي كه آنها را منتقل مي كنند, پيشنهاد دهند. مكث‎هاي قابل توج, صداهاي آهنگين,‌ تلفظ طعنه آميز و سخنان شمرده استهزاء آميز مي توانند نسبت به كنايه‎هاي مكتوب,‌ زيركانه تر باشند.