نگذارید خانه سینما تبدیل به کانون نویسندگان شود.
خانه سینما با همه افت و خیزها و کاستیها و ناراستی هایش نمودی واقعی از درون مایه های جریانها و صنوف سینمایی ایران است.در جریان جشنواره فیلم فجر و فیلم 100 شاهد گلایه های سخت و صریح قله های سینمای ایران از انحلال رسمی این خانه بودم.
اختلاف سلایق و منافع میان کارگزاران دولتی و کنشگران مدنی نه جدید است و نه پایان پذیر. اما تبدیل اختلاف به جنگ و بر هم زدن قاعده بازی آن هم از سوی دولتی که در قوس نزول است تبعات و عواقب دراز مدتی برای روابط فرهنگ آفرینان و حکومت گران دارد.
خانه سینما میتواند به سرعت از نهادی مسئول و موجه و قابل تعامل تبدیل به جریانی ناپیدا ولی قدرتمند و مخالف خوان شود و افراد با هویت پذیری از این مخالف خوانی کسب شهرت و آوازه کنند.
تجربه نحوه تعامل با کانون نویسندگان که ننوشتن و منتشر نکردن را در میان قشری از نویسندگان به افتخاری سیاسی - فرهنگی تبدیل کرد و نحوه تعامل با انجمن صنفی مطبوعات - که هنوز هم گره با انگشت بازنشده آن کور مانده است - می تواند چراغ راهی باشد تا به جای زدن زیر میز ،بازی کردن روی میز را بیاموزیم.
دولتمردان امروز می روند اما خاطره نحوه تعامل دولت و اهالی فرهنگ ماندگار است.
